kanina lang ay tinawagan ako ng isa kong kaibigan, natuwa naman ako kasi matagal din kaming hindi nakapag-usap nun, nagkamustahan, nagkwentuhan hanggang sa nalaman ko na talaga ang dahilan kung bakit niya ako tinawagan. masaya pala siya kasi ang kaniyang status ay "in a relationship" na. kaya pala niya ako tinawagan ay para tanungin ako ng ganito, "paano ba patagalin ang isang relasyon?" natigilan ako. paano nga ba?
ang hirap naman sagutin ng tanong na yun, pero may mga nasabi pa din ako sa kaniya at ilan dito ay ang mga ito:

una, kilalanin mo yung karelasyon mo, alamin mo yung mga gusto at ayaw niya, dapat din tanngap mo kung sino siya, yung mga imperfections niya, dapat hindi nawawala yung trust, love, care at lalong lalo na si papa God sa pagitan niyo.

sinabi ko rin sa kaniya ang pagkakaiba ng "alam ko" sa "nararamdaman ko" na iba kapag sinabi mong "alam ko naman na mahal mo ko" kasi yun, alam mo lang, parang isang fact sa book na hindi mo agad makakalimutan kasi pwede mong mabasa ulet pero yung "nararamdaman ko" iba yun. yun yung tipong tumatatak, hindi na kailangang mabasa pa o maalala kasi nararamdaman na, yung kahit ano pang masama ang mangyari sa inyong dalawa, hangga't nararamdaman niyo yun, walang pwedeng magpahiwalay sa inyo.

paano naman kaya masusustain yun? madali lang naman yun eh.. ang mga babae kasi, gusto nila yung naaalagaan sila, yung nararamdaman nila yung sobrang care nung partner nila, yung simpleng paghawak sa kamay kapag tatawid, yung paglipat sa side kung saan nandun yung mga paparating na vehicle, yung minsang naghihigpit and most of all yung kahit minsan me mga little surprises to make her feel special. more often than not kc, panalo sa mga girls ang maeffort na guys.

at ang pinakamahalaga, open communication. one vital factor na hindi dapat makalimutan, sabayan mo pa ng malawak na pang-unawa at walang gulo na di maaayos. hindi din healthy na pag mainit ang ulo ng isa ay sasabayan mo pa, naku, wala talagang mangyayari sa inyo.

and above all, kahit gaano kagrabe ang isang away or misunderstanding, hindi pa din solusyon ang break-up.

ngayon, nasagot ko nga ba ang tanong niya? opinyon ko lang naman lahat ng sinabi ko, base na din sa mga naexperience ko. nagpasalamat naman siya at marami naman daw siya natutunan. masarap din mapakinggan na kahit papano ay may naitulong ako kahit na sa tingin ko ay hindi naman ganun kalaki.

paano nga ba patagalin? sa tingin ko, nasa diskarte at pagsasama na lang yan ng dalawang tao. wala namang formula sa ganitong bagay eh, at kung hindi man magtagal, siguraduhin lang na sa bawat relasyong matatapos ay may aral na maisasabuhay para hindi na maulit pa anumang pagkakamaling nagawa.

"Death ends a life, not a relationship. There is no formula to relationships. They have to be negotiated in loving ways, with room for both parties, what they want and what they need, what they can do and what their life is like. Love is when you are as concerned about someone else's situation as you are about your own."

an excerpt from the book tuesdays with morrie.

simple lamang para sa akin ang ibig sabihin nito. love is not selfish. kung nagmamahal ka pero sarili mo lang ang mas madalas mong iniisip at wala kang pakialam sa mararamdaman ng minamahal mo, mas mabuti pa siguro kung MAKIPAGRELASYON KA NA LANG SA SARILI MO. hindi mamamatay ang isang relasyon kung hindi mo ito pahihintulutan. nabuhuhay ito sa pamamagitan ng patuloy na pagkilala sa isa't isa, patuloy na pagtanggap sa pagkatao at pagkakaiba ng bawat isa, at ang pagtitiwala, pag-uunawa at pagmamahal na kahit kailan ay hindi dapat mawala.
walang namang relasyon ang hindi dumadaan sa rough/rocky road, pero sabi nga, it should be negotiated in loving ways, wala namang gulo na hindi naaayos sa magandang usap.. lahat nagkakamali, nasa tao na lang yun kung pano niya iintindihin ang isang bagay.
"partners" nga kung tawagin, each should provide a room para mag grow ang bawat isa, at tama lang naman na mahalin mo ang iyong sarili pero not to the point na makalimutan mo na may kasama ka pang isa na mas minamahal ka, baka dumating ang pagkakataon na maubos ito at wala ka nang mahanap na magbibigay sayo ng gaya ng naibigay niya.

paano ba pumasok sa isang saradong lugar? tama lang naman na kumatok ka muna, alamin mo kung may tao. pero ano ang gagawin mo kung alam mo namang may tao pero ayaw ka lang patuluyin? aalis ka na lang ba o pagpipilitan mo ang sarili mo?

Kung aalis ka na lang ng di mo sinubukan man lang na pumasok, sayang naman ang effort, malay natin baka pag nakulitan yung taong nasa loob, papasukin  ka na din.

kung pagpipilitan mo naman ang sarili mo, siguraduhin mo lang na handa na ang iyong sarili na masaktan kung sakaling sa kabila ng lahat ng efforts at pagpupumilit ay nanatiling matigas ang taong nasa loob.

ano nga kaya ang magandang gawin? alin sa dalawa ang mas pipiliin? para sa akin, mas mahirap ipagpilitan ang isang tao o bagay man sa isang saradong lugar lalo na't hindi talaga ito welcome. anumang pagpupumilit ang gawin, anumang magandang ideya ang sabihin, tama man o mali, basta't sarado na ang pagpapasukan nito, mawawalan na ng saysay ang lahat. wala na itong pwedeng gawin/tanggapin kundi ang mga bagay/tao lang na nais nitong papasukin.

"always keep the door closed" one of the common signs that we can see, wala namang mali sa sign na ito but just see to it that you'll always leave some space to welcome persons, things and ideas na kung saan may mas matututunan ka.

Adobe Photoshop is a great software that could edit pictures and make it look a lot better than its original file. it is a must in every pc especially for photographers; many people today are eager to know the basics of it so they, themselves could do some retouching on the pictures taken by their own digicam. some are using this software to impress other people on how great they are when it comes to picture editing. and so.. that's when the use of the software leads to something else..
my present partner in life caught my attention when he showed me his skills using this software. we had our very first serious conversation when he volunteered himself to to make our tarpaulin for our convention. I was assigned on that task and I was so happy when he lessened my job. :D he finished editing our tarpaulin design and I was really amazed on how great he is, during the time that he volunteered himself to make our tarp, our constant texting also started.
He then showed me more of his works, and he promised me that he'l teach me the basics of it when he's free, but sadly, it was Jackner who first taught me the use of photoshop since he's a very busy person. when he noticed that I know something about the software already, he just increased my knowledge on it and taught me some techniques which I can use to enhance the picture.
we had more time for sharing our thoughts, ideas or just simply sharin' what happened within that day, basically we got to know each other, and we became good friends. and so, the story goes on, we had more time together, spent more time together, and now, we were totally inseparable and wishes to be partners in life forever.
because of photoshop where he excels, we started our very first conversation and thus I owe to this software the way it edited our hearts and made me meet the man whom I want to spend the rest of my life with right now.