Bawat tahanan siguro sa mundong ito ay kakikitaan ng gamot sa kani-kanilang bahay, kung hindi man madami ay mayroon pa ring mangilan ngilan para sa mabilisang lunas sa anumang karamdaman. Mahalaga ang gamot, alam nating lahat iyan, kadalasan yan ang nagiging susi upang mas humaba pa ang buhay na ipinahiram sa atin. Bawat gamot ay may kani-kaniyang gamit, me sariling ‘expertise’ kumbaga. Pero para sa akin, marami sa gamot na ito ang walang lunas. magulo ba?

gamot na hindi lunas. imbento ko lamang ang salitang iyan sa kadahilanang kaya nga nito magpagaling ngunit ang halaga naman nito ay hindi abot ng nakararami kaya’t malaki man ang silbi niya, wala pa ring lunas na maibibigay ito sa nangangailangan sa kaniya.

Hindi maipagkakaila na sa ating bansa, mas marami ang hindi nabiyayaan ng masaganang pamumuhay, mga taong masuwerte na kung makakakain sa loob ng 3 araw at lalo na kung may kuryente sa tahanan, at dahil nga nasasadlak sa ganitong kalagayan, sila rin ang mas madalas tamaan ng sakit na nangangailangan ng serbisyo ng mga gamot na hindi lunas. bubuhayin lamang ba ng mga gamot na ito ang mga mayayamang nagpapayaman pa? sila na lang ba ang may karapatang pahabain pa ang pisi ng buhay? lahat naman tayo ay mga tao, lahat tayo ay magtatapos sa pagiging abo, sa huli lahat ay magiging pantay-pantay, bakit hindi pwedeng habang nabubuhay ay maging pantay man lamang kahit sa ilang mga bagay?